تاریخچه ی جمهوری سن مارینو از بدو تاسیس تا پذیرفته شدن به عضویت در سازمان ملل متحد,قرن 17: سن مارینو ماءمن آرمانی مردم سالاری

قرن 17: سن مارینو ماءمن آرمانی مردم سالاری

در این میان مردم سن مارینو استخوانهای قدیس را شناسایی میکنند. ایشان بقایای این جسد را با تاج پادشاهی، نماد حاکمیت، زینت می دهند و آشکارا این امر را که آزادیشان هدیه ای از قدیس بوده مکتوب مینماند، و البته این که وی بانی آزادیشان بوده است. هیچ کاردینال یا پاپی در دوره ی ضد اصلاحات نمی تواند تاج قدیسی را از سرش بردارد.

سن مارینو اکنون در معیت رم می باشد. تنها روستایی کوچک، مانند بسیاری از روستاهای دیگر که هنوز در میان کوهها آرمیده اند و از قرون وسطی در آنها سکونت گزیده شده است.

تنها کمی بزرگتر از یک بخش در قلمروی پاپ است، ناحیه ای کوچک، تحت محاصره ،بی دفاع و بی حامی.

در ایتالیا، در اروپا، همه جا، دوکها، دوکهای اعظم، شاهزاده گان، مارشس ها، بارونها، شاهان و امپراطوران. ظلم خودکامگی بیداد میکند. در هلند شرایط کمی بهتر است.در ونیز شعاعی از نوری کم فروغ تابیدن شروع میکند. این خبر به ونیز می رسد که بر روی یکی از قله های رشته کوه آپه نینس در درون قلمروی پاپ ، " گروهی از مردان کوه نشین هستند که حکومت جمهوری دارند و به هیچ کس وابسته نیستند".

نویسندگان و روزنامه نگاران این زمان بر این خبر تکیه میورزند و با اشتیاق بر ضربه زدن به خودکامگی، با آب و تاب تا حد خلق افسانه ی سرزمین خوشبختی به توصیفی آزادی خواهانه و مردم سالارانه از آن می پردازند.

این خبر موجب برآشفتن دنیای صاحبان اقتدار می گردد. و با گذشتن از آلپ به فرانسه و هلند می رسد.از هلند به سرتاسر اروپا گسترش می یابد البته با منظری کاملاً واقع بینانه و باعث افزایش توجه و تقویت باورپذیری آن می گردد.حتی برخی تصمیم می گیرند خودشان به محل آمده و ماجرا را خود از نزدیک مشاهده نمایند. یکی از این افراد آدیسون نویسنده ی انگلیسی اوایل قرن 18ام بود که شخصاً بارقه های آزادی باستانی را در بین مردم بر فراز کوهها کشف نمود، آزادی ای که با باورهای عمیق مذهبی در هم آمیخته بود. وی اشاره می کند که قدیس در مرکز تحولات قرار دارد و هر کس که به وی اهانت کند چنان مجازات می شود که گویی به خدا کفر گفته است.

درباره ی سن مارینو چیزهای زیادی گفته و نوشته میشود. سن مارینو در دل و روح مردم جایگاهی ماندگار می یابد. هدف به دست آمده است. از این به بعد از سوی اروپا و تمام جهان از آن دفاع میشود. این موضوع کمی پس از آنکه رم سعی در سرکوب این اجتماع می کند آشکار می شود.

کاردینال آلبرونی در راس ارتش پاپ با به کار گیری ترفندهای حیله گرانه و فشار های مذهبی تلاش می کند تا این سرزمین را به زیر سلطه ی کلیسا درآورد. پاریس، مادرید و وین مداخله می کنند. سن مارینو استقلالش را باز می یابد.

5ام فوریه ی 1740 روز قدیس آگاتا می باشد که از آن زمان قدیس حامی مشترک این جمهوری میگردد.

San Marino جلو