Storia della Repubblica di San Marino,Garibaldi e Napoleone III salvano San Marino da Cavour

De XIX eeuw: Napoleon III legt aan Cavour op om San Marino niet te onderdrukken

Napoleon wordt overwonnen. Het Congres van Wenen tekent de kaart van Italië opnieuw. San Marino is een geen deel van het debat, is er geen reden waarom het zo zou moeten zijn.

San Marino wordt opnieuw omringd door de Papal Staat, een deel van een lapwerkschiereiland, maar nu is eenheid dichtbij.

Verenigd Italië is het doel ook van de liberalen, en een deel van hun droom van het opzetten van een democratische republiek.

De populariteit van San Marino onder die liberalen stijgt in 1849, wanneer Garibaldi hun held, met de Oostenrijkers heet op zijn hiel, San Marino met 1.000 overlevenden van de Roman republiek ingaat en hij onmiddellijk omringd is. Er is geen vluchtweg. Of onvoorwaardelijke overgave of een strijd tot aan het bittere eind.

De autoriteiten van San Marino handelen als bemiddelaars. Zij verlengen onderhandelingen en tijdens de nacht staat Garibaldi, zijn vrouw Anita en meest betrokken ambtenaren toe om weg te glippen. Medische hulp verstrekkend, leiden van het voedsel, het geld en de brandkast voor anderen.

De dankbaarheid van Garibaldi en de democratische liberalen zullen beslissend voor San Marino samen met de bescherming van Frankrijk, die nu door een andere Napoleon gegereegd wordt.

In feite eist Cavour Napoleon III, Garibaldi en de liberalen om het land te verenigen. Hij kan het zich niet verloorloven hen niet te plezieren.

Bij het overgaan door San Marino in 1860, bij het hoofd van zijn Piemontese troepen , verlaat Cavour het land alleen. De mensen op de Titano ademen opnieuw. Het verzoek wordt onmiddellijk verzonden naar de Italiaanse overheid dat een verdrag voor een erkenning van soevereiniteit wordt opgesteld. Dat verdrag wordt definitief ondertekend in 1862, na de dood van Cavour, door eerste minister Ratazzi, die weer eens de hulp van Garibaldi en Napoleon nodig heeft.

San Marino Door:sturen