Storia della Repubblica di San Marino,fine di Urbino e tentativo del card. Giulio Alberoni

De XVII eeuw: San Marino is geïdealiseerd als toevluchtsoord van democratie

Ondertussen hebben de mensen van San Marino de beenderen van de heilige geïdentificeerd. Zij hebben de overblijfselen met de koninklijke kroon, symbool van soevereiniteit, versierd en zij hebben duidelijk geschreven dat hun vrijheid door hem werd geschonken en dat hij de stichter van hun vrijheid is. Geen kardinaal of Paus in een leeftijd van tegenhervorming kan de kroon van een heilige weg nemen.

San Marino is nu bij de genade van Rome. Het is enkel een klein dorp als vele anderen die nog zich nestelen onder de bergen waar zij sinds de middenleeftijden hebben gewoond.

Het is niet veel meer dan een gemeente binnen de Papal Staat, een uiterst kleine enclave zonder defensie, zonder bescherming.

In Italië, in Europa, overal waar hertogen en grote hertogen, prinsen, marcheses, barons, koningen en keizers. De onderdrukking en absolutisme zijn wijdverbreid.

In Holland is de situatie enigszins minder schemerig. In Venetië begint een voorwendselstraal van licht door te glanzen. Het woord bereikt Venetië dat op een appeninepiek binnen de Papal Staat, "er een gemeenschap van bergmensen is, die een republiek regeren en tot niemand" behoren.

De schrijvers en de journalisten van de tijd krijgen greep van het nieuws en bezorgd om een slag tegen absolutisme te slaan, het met rekeningen van vrijheid en democratie, aan het punt kleuren van het creëren van een legende van een gelukkig land.

Het nieuws komt als schok voor de wereld van potentaaten. Het kruist de Alpen en bereikt Frankrijk en Holland. Van Holland verspreidt het zich naar de rest van Europa samen met een vooruitzichtenhoogtepunt uit van realisme dat helpt om rente te bevorderen en geloofwaardigheid op te voeren. Sommigen beslissen zelfs langs te komen en het verhaal te controleren. Onder hen is Addison, de vroege 18de eeuw Engelse schrijver die omhoog de vonk van oude vrijheidshoogte op de berg onder de mensen werkelijk ontdekt, die met een sterk godsdienstig geloof wordt gemengd.

De heilige die hij bemerkt is op het centrum van de leiding veranderen, diegene die de heilige beledigt, wordt gestraft alsof hij zich bezondigde aan godslastering.

Woorden worden gesproken en geschreven over San Marino. San Marino neemt een permanente plaats in de harten en de meningen van mensen. Het doel wordt bereikt. Van nu af aan wordt het verdedigd door Europa en de wereld. Dit wordt duidelijk kort nadat Rome probeert om de gemeenschap te onderdrukken.

Kardinaal Alberoni bij het hoofd van het papal leger gebruikt geslepen strategies en godsdienstige druk om het land onder de hiel van de kerk te brengen. Parijs, Madrid en Wenen komen tussenbeide. San Marino herwint zijn onafhankelijkheid.

Het is 5 Februari 1740, de dag van Heilige Agatha. Sindsdien de gezamenlijke patroon heilige van de Republiek.

San Marino Door:sturen