i

Historia Republiki San Marino 

Na podstawie filmu wideo „Nemini teneri” – „Pozostań niezależny”

© Copyright by V.E. Pizzulin & M. Cecchetti

San Marino

1

XVII wiek: San Marino jest idealizowane jako wzór demokracji

                                                                                              Poprzednia    Następna  

Boutros Boutros-Ghali

W międzyczasie mieszkańcy San Marino odnaleźli kości świętego. Udekorowali jego szczątki królewską koroną, symbolem poddaństwa, i wyraźnie ustanowili na piśmie, że ich wolność została im nadana przez niego oraz, że jest on gwarantem ich swobód. Ani kardynał ani papież w żadnym wieku kontrreformacji nie mogli zdjąć korony świętego. 

Wystarczy dodać, że San Marino jest teraz na łasce i niełasce Rzymu. To tylko mała wioska, jak wiele innych pośród gór, którą oni posiadali  od czasów średniowiecza.

To tylko mała gmina miejska w Państwie Kościelnym, mała enklawa bez ochrony i możliwości obrony.

We Włoszech i w Europie wszędzie królują książęta, margrabiowie, baronowie, królowie i imperatorzy. Ucisk i absolutna władza kwitną.

W Holandii sytuacja jest nieco lepsza. W Wenecji pojawił się nikły promyk nadziei. Do Wenecji dobiega wiadomość, że na szczycie w Apeninach w Państwie Kościelnym „mieszka społeczność górali rządzących republiką i niezależnych od nikogo”.

 Ówcześni pisarze i dziennikarze podchwytują tą wiadomość i, chcąc osłabić władzę absolutną, ubarwiają ją historiami o wolności i demokracji, z czasem tworząc legendę o swoistej ziemi obiecanej.

Wiadomości te stanowią poważny wstrząs dla świata zamożnych magnatów. Przekraczają Alpy i docierają do Francji i Holandii. Z Holandii rozprzestrzeniają się do innych krajów europejskich opisując realia, które podtrzymują zainteresowanie i zwiększają wiarygodność. Niektórzy nawet przyjeżdżają, chcąc zobaczyć wszystko na własne oczy. Wśród nich jest Addison, pisarz angielski z początków XVIII wieku, który naprawdę dostrzega oznaki starożytnej wolności wśród górali, poparte silnymi wierzeniami religijnymi.

Zauważa on, że święty jest umieszczony w centrum ołtarza głównego, a każda osoba, która go znieważy jest karana jak za obrazę Boga.

Wiele się mówi i pisze o San Marino. San Marino zyskuje stałe miejsce w sercach i umysłach ludzi. Cel został osiągnięty. Od tamtej chwili broni go Europa i cały świat. Staje się to wyraźnie widoczne wkrótce potem, gdy Rzym próbuje stłumić zapędy wolnościowe społeczności.

Kardynał Alberoni stojący na czele armii wykorzystuje chytrych strategów i religijne naciski, aby przywołać San Marino do porządku. Paryż, Madryt i Wiedeń szybko reagują na te działania. San Marino odzyskuje niezależność.

Ma to miejsce w dniu 5 lutego 1740 r., dniu Św. Agaty. Od tej pory zostaje ona drugim patronem Republiki.

San Marino                            Następna   

2

NEMINI TENERI

3

Beatus Marinus

4

Consules  1243

5

Malatesta Montefeltro Albornoz

6

 Respublica

7

 Della Rovere

8

 Bembo Addison

9

 Napoleone

10

 Napoleone III Garibaldi

11

UN (ONU)